Czuję się w środku….

Udział w projekcie traktuję jako próbę skonfrontowania się z własnym ja; z potrzebami i ograniczeniami, czasem nieuświadamianymi, a wpływającymi na poczucie dobrostanu. Będąc w procesie przewartościowywania priorytetów, wyznaczania nowych celów, poszukiwania nowej jakości w relacjach z ludźmi i ich oczekiwaniami, cieszę się, że ten projekt przyszedł do mnie właśnie teraz. Odnajduję w nim możliwość zdefiniowania siebie na nowo, poprzez skomunikowanie się z tym, jak czułam się do tej pory.

Zapraszam Cię do mojego świata, gdzie przez większość życia starałam się być i żyć przede wszystkim dla innych, reagując na ich potrzeby, realizując ich marzenia, wspierając, często kosztem siebie. Gdy zajrzysz do środka, zobaczysz światło i swoje odbicie.

Światło symbolizuje tę część mnie, którą staram się pielęgnować i chronić. To dobra energia, którą dzielę się ze światem, rodziną, znajomymi, klientami, współpracownikami. To również ta część mnie, nad którą teraz pracuję, by w jak najlepszej kondycji miała siłę świecić nadal. W lusterkach zobaczysz swoje odbicie. To metafora krążących w mojej głowie i sercu wszelakich oczekiwań pochodzących z zewnątrz. Poczucia bycia zwornikiem zbyt wielu spraw i relacji. Jeszcze, choć już w procesie, nadal nim jestem, próbując zachować balans między tym, co potrzebne tobie, a co absolutnie jest mi niezbędne. To praca odbijająca spojrzenie odbiorcy, budująca napięcie między wnętrzem, a zewnętrzem, zapraszająca do interakcji.

Obiekt lustrzany, odwracający spojrzenie i kierujący je z zewnątrz do środka. Praca odbijająca spojrzenie świata i widza, budująca napięcie między wnętrzem, a zewnętrzem. Instalacja artystki zaprasza odbiorcę do świata, w którym przez lata dominowało życie „dla innych”: troska o ich potrzeby, marzenia, emocje — często kosztem własnych. Zaglądając do środka, odbiorca widzi dwa elementy: światło i własne odbicie, które stają się metaforycznym zapisem jej wewnętrznych napięć i odkryć. Światło symbolizuje tę część niej, którą świadomie chroni — delikatną, jasną, życiodajną energię, którą obdarza otoczenie: rodzinę, bliskich, ludzi, z którymi pracuje. To jej rdzeń, esencja, coś kruchego, lecz wytrwałego. To również ta część, nad której zachowaniem w dobrej kondycji pracuje dziś z wyjątkową uważnością — by mogła świecić dalej, tym razem nie kosztem siebie. Lustra, w których odbiorca zauważa własną twarz, reprezentują z kolei gęstą sieć oczekiwań pochodzących z zewnątrz: spojrzenia innych, ich potrzeby i pragnienia, które przez lata odbijała, starając się być łącznikiem, punktem spajającym zbyt wiele relacji naraz. To przestrzeń zbudowana na subtelnym napięciu między tym, co przychodzi z zewnątrz, a tym, co naprawdę niezbędne wewnątrz niej. Odbiorca jest zaproszony do interakcji, do odbicia swojego spojrzenia i zadania pytania: na ile żyję dla innych, a na ile dla siebie? Czy potrafię spojrzeć do środka — naprawdę?